| Drapieżne ślimaki |
Zdecydowanie najwięcej jadowitych ślimaków należy do rodziny stożków. Duże, tropikalne gatunki mogą uśmiercić nawet człowieka, a co najmniej go porazić bądź zadać mu dotkliwy ból.
Ich ukłucie powoduje wpierw ogólne odtrętwienie i uszkodzenie wzroku, później zaburzenia oddychania i zatrzymanie pracy serca. Jeżeli po 24 godzinach od momentu ukłucia nie dojdzie do zgonu, jest szansa na przeżycie.
Do tej pory udało się zanotować ponad 50 przypadków ataku ślimaka na człowieka, z których 13 okazało się śmiertelnymi, drugie zaś tyle - bardzo ciężkimi. Do najbardziej jadowitych morskich stożków są zaliczane: Conus geographus, C. tulipa, C. textile, C. marmoreus, C. aulicus i C. striatus.
Tak więc z każdym wyłowionym stożkiem należy obchodzić się ostrożnie i nie łapać za cieńszy koniec muszli. Rdzenni Australijczycy nie bez powodu nazywają to jadowite stworzenie "on-idzie-na-wojnę". Stożki żyją we wszystkich niemal wodach strefy tropikalnej i subtropikalnej, szczególnie w zachodnim Pacyfiku. Stale są odkrywane nowe i ciekawe gatunki na większych głębokościach, np. u wybrzeży Japonii.
Pokrótce, opiszę strategię, jaką obierają stożki przy zdobywaniu pokarmu (są mięsożerne). Wiele gatunków stożków chętnie przebywa w szczelinach i zagłębieniach konii koralowców. Stożki wychodzą na żer nocą i wówczas stają się bardzo aktywne. W ciągu dnia zakopują się w piasku i są prawie niewidoczne.
Polują z zasadzki, napadając na mniejsze ryby, pierścienice i drobne mięczaki. Tkwią na wpół schowane w piasku , wysuwając wysoko ryjek w oczekiwaniu na jakieś zwierzę, które się zbliży. Kiedy dochodzi do ataku, ofiara jest bez szans. Za pomocą przekształconej w miniharpun tarki, w której znajduje się długi, sztyletowaty ząb, stożek uśmierca zdobycz w przeciągu kilku minut.
Ten ząb, zaopatrzony w zadziory, jest przez ślimaka używany tylko jeden raz. Gdy zwierzę nie trafi w ofiarę, odrzuca go i uruchamia następny, rezerwowy usytuowany w specjalnym "kołczanie".
Do drapieżnych można zaliczyć również wielkie stągwice. Odżywiają się skorupiakami i małżami. Wiercą otwór w muszli ofiary, wydzielając kwas siarkowy, a następnie wysysają jej zawartość (podrażnione mogą pryskać na odległość). Zwykle występują na dużej głębokości na podłożu piaszczystym w wodach tropikalnych i umiarkowanych. |
|
