4. CYPRAEA LURIA

Obecnie ta muszla jest pod ścisłą obserwacją konchologów. Jest niezwykle podobna do C. cinerea i dr Felix Lorenz niedługo wyda werdykt (zgodny z analizą DNA). Ślimak żywi się glonami w przeciwieństwie do C. cinerea. Żyje w mętnej wodzie razem z C. zebra, co oznacza dzielenie się tym samym środowiskiem. Krótkie uzębienie przypomina niekiedy uzębienie C. cinerea brasilensis. Niemniej jednak grubościenność nigdy nie dochodzi do grzbietu (charakterystyczny kallus występuje u C. cinerea). Interesującą sprawą pozostaje kształt podstawy: ślimaki przystosowały się do mętnej wody przez pogrubienie własnej podstawy, która jest płaska, w przeciwieństwie do C. cinerea. Warto zauważyć, że muszle C. luria są bardzo słabo pokryte plamkami szczególnie od stron bocznych. To zdaje się być stałą cechą gatunkową, co widać na zdjęciach. Należy również zwrócić uwagę na dziwne żółtawe zabarwienie u starszych osobników i haczykowaty koniuszek u młodych okazów (jest słabo widoczny u starszych okazów, bo podstawa muszli grubieje z wiekiem).

Średnia wielkość: 22 mm.

Występowanie: nieczęsta.

5. CYPRAEA ZEBRA

Bardzo zróżnicowana muszla. Można ją znaleźć tylko od strony Oceanu Atlantyckiego na głębokości 1 - 3 m. Okazy tego gatunku występujące w wodach Marie-Galante są niewielkich rozmiarów. Średnia wielkość wynosi 59 mm. Muszle dochodzące do 70 mm należą do rzadkości. Normalnej wielkości okazy mają barwę od ciemnego brązu po delikatny beżowy odcień (jak widać na zdjęciu).

Występowanie: lokalnie umiarkowanie częsta.