Żeglarki to grupa głowonogów podobna wyglądem do ośmiornic. Reprezentowana tylko przez jeden rodzaj z kilkoma gatunkami, które nie wytwarzają prawdziwej muszli. Samice posiadają grzbietowe ramiona pokryte brodawkowatymi błonami, produkującymi cienką, kruchą, wapienną muszlę rzekomą, która służy do przetrzymywania złożonych jaj. Samiec nie wytwarza muszli. Skorupka jest bocznie spłaszczona, łódkowatego kształtu, a główną jej częścią jest ostatni skręt. Dołek osiowy nie występuje. Wzdłuż najbardziej oddalonego od osi krańca ciągnie się podwójny, guzkowaty kil. Przedstawiciele żeglarek rozrzuceni są po całym świecie w ciepłych i tropikalnych wodach. Samice pływają blisko powierzchni. Towarzyszą im przy tym znacznie mniejsze samce, wielkości naparstka. Odpoczywające samce można czasem znaleźć w skorupkach samic. Shektokotylizowane ramię samca jest do dziesięciu razy dłuższe od reszty ciała. Kiedy nadchodzi poraz rozrodu i trzeba przenieść plemniomieszek wraz z plemnikami, ramię odrywa się od ciała samca i może przez kilka godzin poszukiwać jamy płaszczowej samicy, aby zapłodnić jaja. W połowie XIX wieku znajdowano w ciele samic żeglarków ramiona kopulacyjne samców i początkowo sądzono, że są to ich pasożyty nazywając je Hectocotylus. Kiedy po pewnym czasie sprawa się wyjaśniła, nazwa hectocotylus pozostała jako miano dla przekształconych płciowo ramion samców. Jak wszystkie inne gatunki głowonogów żeglarki są zwierzętami mięsożernymi, żywiącymi się przede wszystkim skrzydłonogimi mięczakami i rybami pelagicznymi. Duże ilości skorupek pojawiają się sezonowo na brzegach podczas okresu rozrodu. Na świecie żyje obecnie sześć gatunków żeglarków.