Rodzina ziejek liczy niewiele, bo około 25 gatunków małżów zgrupowanych w trzech rodzajach: Chama, Arcinella i Pseudochama. Wytwarzają małe do średnich rozmiarów, grubościenne, nieregularnie okrągłe muszle. Z zewnątrz bardzo przypominają Spondylidae, ale są od nich nieco mniejsze, ich średnica nie przekracza z reguły 7 cm. U Chama i Pseudochama widnieją koncentryczne szeregi łusek lub liściastych wypustek na powierzchni, a u Arcinella promieniście przebiegające szeregi kolców. Połówki nie są identyczne. Lewa (dolna) połówka jest większa, bardziej wypukła i nieregularna. Prawa połówka (górna) prawie płaska, łączy się z dolną dwoma dużymi zębami zamka. Pojedyncze połówki nie są symetryczne. Szczyt muszli jest silnie zakrzywiony: na prawo u Chama, a w lewą stronę u Pseudochama. W zamku można znaleźć po jednym dużym zębie głównym na każdej połówce. Czasem występują słabe zęby boczne. Na wewnętrznej, porcelanowej powierzchni zaznaczone są po dwa duże odciski mięśniowe połączone linią płaszczową. Brak zatoki syfonu. Prowadzą osiadły żywot przytwierdzone lewą (Chama) lub prawą (Pseudochama) połówką do skał, korali, drewna, muszli, wraków statków itp. Im starszy okaz zwierzęcia, tym jego muszla jest bardziej porośnięta glonami i drobnymi zwierzętami morskimi. Nieliczni przedstawiciele żyją na mulistych i piaszczystych podłożach, a do twardego podłoża przytwierdzają się tylko wtedy, gdy są w młodocianym stadium. Noga, szczególnie u gatunków osiadłych, jest bardzo mocno zredukowana. Niektóre ziejki są niejadalne, wywołują zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Występują od strefy litoralnej do głębin w klimacie subtropikalnym i tropikalnym.