Skalarie to rodzina, która ma szeroki zasięg występowania klimatycznego - od strefy umiarkowanej do tropikalnej. Liczy kilkaset gatunków, a jej główne rodzaje to: Epitonium, Amaea i Opalia. Muszle są małe lub średniej wielkości, zwykle cienkościenne. Kształtem przypominają wysmukłe, stożkowate wieżyczki z luźno nawiniętymi (nie stykającymi się) skrętami, tak że nie występuje spiralny szew. Skręty są połączone między sobą promienistymi, sterczącymi żeberkami (blaszkowate zgrubienia kolabralne) lub żyłkami, co czyni budowę bardzo misterną. Dominującym kolorem muszli jest biały, niektóre mają proste wzory w odcieniach brązu. Ujście okrągłe do owalnego, na brzegu obwiedzione grubym, wapiennym pierścieniem. Zwykle występuje dołek osiowy. Wieczko konchiolinowe, cienkie, barwy ciemnobrązowej, o strukturze spiralnej z zawiązkiem wieczka leżącym w pobliżu środka. Noga krótka. Oczy osadzone u podstawy pary długich czułków głowowych. Ślimaki te rozmnażają się hermafrodycznie (obojnaczo). "Ikrę" skalarii stanowią wianuszki kanciastych kapsułek często pokryte mułem lub piaskiem, których długość może dochodzić do kilkunastu centymetrów. Samice niektórych gatunków mogą składać jaja pod powierzchnią piasku. Po kilku dniach od złożenia jaj wykluwają się larwy. Zwierzęta te są mięsożerne, żywią się koralowcami (m.in. grzybinkami) i ukwiałami. Często widuje się grupy skalarii wysysających płyny tkankowe z żywych ukwiałów. Po podrażnieniu niektóre ślimaki wydzielają purpurowy barwnik, który w innych warunkach służy prawdopodobnie jako środek znieczulający ukwiały podczas żerowania na nich. Skalarie żyją w płytkich wodach strefy litoralnej. W XIX wieku muszle np. Epitonium scalare były rzadko spotykane, a zatem bardzo poszukiwane przez majętnych kolekcjonerów. Na dalekim wschodzie były nawet podrabiane z mąki ryżowej.